YAZARLAR

İMBAT

Güçlü ÇEZİK

27 Ekim 2009, Türk Bayrağı'nın Meclis'te Toplatıldığı Gündür!

[29-10-2009]

Bugün 29 Ekim 2009. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunun 86. yıldönümü. Ne acı, ne kahredici günlerde yaşıyoruz bu bayramı.

Bayrama iki gün kala, yani 27 Ekim 2009'da, bu ülkenin varlığı, birliği ve dirliği için, şanlı bayrağı için canlarını veren şehitlerimizin ailelerinin elindeki Türk Bayrakları, Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne girişlerinde toplatıldı! Bundan daha kahredici ne olabilir ki?

Azerbaycan bayrakları toplatıldığı zaman, eşe dosta “Yakında sıra Türk Bayrağı'na gelirse şaşmayın” derken içim acıyordu.

Ama işte sonunda bu da oldu. Hem de yalnızca iki hafta sonra! Türkiye Cumhuriyeti'nin bayrağı, o şanlı bayrak için canını vermiş şehitlerin ailelerinin elinden alındı. Hem de nerede? Diyarbakır'da değil, Şırnak'ta değil, Siirt'te, Şemdinli'de hiç değil, Türkiye Cumhuriyeti'nin başkentinde, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde toplatıldı.

Ay Yıldızlı Al Bayrağı, Şanlı Türk Bayrağı'nı bu ülkenin başkentinde şehit ailelerinin elinden alan zihniyet, Habur'da teröristleri karşılamaya gelenlerin ellerindeki paçavralara neden uzanmadı?

Oysa en küçük memurundan en üst düzey yöneticisine kadar bu devletin bütün görevlileri Türk Bayrağı'nın şerefini korumakla yükümlüdür. Aldığı maaşın her kuruşunu o bayrağa, o bayrağın varettiği devletine borçludur.

“Kızkardeşimin gelinliği, şehidimin son örtüsü” der şair Türk Bayrağı için. O şehitlerin kefeniydi Türk Bayrağı, tabutlarının üzerindeki son örtüydü.

Yazıklar olsun bu zihniyete! Yazıklar olsun “Ben bu talimatı uygulayamam amirim” deyip de Şanlı Türk Bayrağı'nı toplatmayı reddedecek cesareti gösteremeyenlere!

Düşünüyorum da, benim gibiler sanırım bu yüzden elimizdeki yığınla diplomaya rağmen devlette çalışamıyoruz. Sanırım bu yüzden devletimizin her türlü olanaklarına rağmen bir kamu kurumuna girmeye cesaret edemiyoruz. Benim gibi biri bu kadar ağır bir talimatı nasıl uygulayabilir ki?

Bir an için kendimi orada, Yüce Meclis'in kapısında, 27 Ekim 2009 tarihinde şehit ailelerinin karşısında hayal ediyorum da, bana isterse doğrudan Başbakan talimat versin, yine de ellerim o Ayyıldızlı bayrağa uzanamazdı. O ailelerin yüzüne bakamaz, kimliğim, rozetim neyim varsa masaya bırakıp arkama bile bakmadan çeker giderdim. Yere batsın görevin böylesi!

Giderdim ama, başım dik ve vicdanım rahat giderdim.

Bugün 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı. Acaba kendi ülkesinde kendi bayrağını toplatanların bugün başları dik ve vicdanları rahat mı?

Ey yüce Atatürk, sana rahat uyu diyemem artık. Ermenistan uğruna Azerbaycan'ı kaybeden, daha Kosova'nın bağımsızlığını bile tanımamış olan Sırbistan'a resmi ziyaret düzenleyen, teröristlerin ellerindeki paçavralar yerine şehit ailelerinin ellerindeki Türk Bayrağı'nı kendi başkentinde kendi meclisinde toplatan, askerinin başına çuval geçirilmesine seyirci kalan bir ülkede artık kim rahat uyuyabilir ki?

Gaflet uykusundakiler hariç...