YAZARLAR

İMBAT

Güçlü ÇEZİK

Bir masal ülkesi!

[17-05-2008]

Bir varmış bir yokmuş... Kaf dağının arkasında bir masal ülkesi varmış. Bu ülkede herkesin çok korktuğu, bir dudağı yerde, bir dudağı gökte yeşil bir dev yaşarmış. Halk korkudan bu devin karşısına çıkamaz, ellerinde avuçlarında ne varsa bu devin mağarasına getirip bırakırmış. Dev de günden güne semirir, daha da devleşir, mağarasındaki hazineleri büyüttükçe büyütürmüş. Bu devi bu ülkeye getiren yabancılar, her ay gelir ve mağaradaki hazineden paylarını alıp giderlermiş. Ülke bu şekilde yabancılar tarafından sürekli talan edilirmiş.

Ama bu devin bu ülkeye musallat olması da nedensiz değilmiş. Bu ülkenin halkı da bir garipmiş. Mesela bütün ülkeyi karanlık mağarasından yöneten bu dev kendilerini daha iyi sömürsün diye bir tane devlet başkanı seçmişler. O devlet başkanına da ülkenin en yüksek tepesindeki en güzel köşkü vermişler. Ama devlet başkanı seçtikleri o kişi, 32 yaşındayken daha 14'ündeki bir kız çocuğuyla evlenmiş bir adammış. Böyle bir adamın kendilerini temsil etmesinden, kendilerini yönetmesinden hiç rahatsız olmamışlar.

Başkanları böyle olunca, halk da ona özenmeye başlamış. Bu ülkede herkesin evinde bir sihirli cam varmış. Herkes sabah akşam o sihirli camdaki görüntülere bakar, bakarken de düşünme yeteneğini kaybedermiş. O sihirli camlarda görünerek herkese dinden ve Allah'tan bahseden koca koca ihtiyarlar da 14'lük kızlarla düşüp kalkmaya başlamış. 14'lük kızlar daha çok kaçırılır olmuş. 14'lük kızlara daha çok tecavüz edilir olmuş. 14'lük kızlar para için ihtiyarlara satılır olmuş. Bunlar da yetmezmiş gibi, 14'lük kızlara cümbür cemaat tecavüz eden mahalleler türemiş. Akrabalar birbirleriyle sapıkça ilişkiler yaşar olmuşlar. Aile içi cinsel tacizler, sapkınlıklar, cinayetler, her türlü gayrimeşru ilişki almış başını gitmiş. Üstelik bütün bunlar da kafalardaki tek tip örtülerle ölçülür olmuş. Sanılmış ki, aileler bu örtüleri takarlarsa ülke kurtulur.

İşte o ülkenin halkı o hale gelmiş ki, din, iman, kitap, Allah diye bağırıp da sonra 14'lük kızlara tecavüzle suçlanan ihtiyarlara en ufak bir tepki bile göstermez olmuşlar. Sokaklara çıkmamışlar. O adamların suratlarına tükürmemişler.

Kısacası, bütün bu olan bitenleri görüp yaşadıkları halde, KENDİ KIZLARI HİÇ AKILLARINA GELMEMİŞ. GÜNÜN BİRİNDE KENDİ KIZLARININ DA TEHLİKEYE DÜŞECEĞİNİ HİÇ AKIL EDEMEMİŞLER. HEP BAŞKALARININ KIZLARINA OLUR SANMIŞLAR. KENDİ KIZLARININ GELECEĞİ İÇİN BU ÇİRKEFE DUR DEMEMİŞLER, DİYEMEMİŞLER!..

Ve yıllar su gibi akıp gittikçe, bu masal ülkesinin halkı bu sapıklıklara göz yummaya, bu zihniyettekileri yönetici seçmeye devam etmiş. Karanlık ve pis mağarasında hazinesini günden güne büyüten yeşil devi besledikçe beslemiş. O yeşil dev de ülkeye sığmaz olmuş.

Üstelik böyle sapık yöneticileri ve yeşil devi istemeyenler de susturulmuş. Seçim görevlileri onların oy hakkını ellerinden alıp “5 milyon kişi kayıp. Oylar eksik.” demişler.

Bütün bunların sonucunda, ülkede bu olup bitenlere dur diyebilecek kimse kalmamış. Herkes bir kurtarıcı bekler olmuş. Ama ortaya çıkan gönüllü kahramanları da daha işin başında yokeder olmuşlar.

Bu masalın sonu nasıl mı bitmiş? Sonu başından belli değil mi? Başkalarının kızlarına aldırmayan bu masal ülkesinin halkı, sonunda kendi kızlarına ağlar olmuş. Ülkeyi lağım kokusu sarmış.

Gökten üç elma düşmüş, bir tanesi bile bu ülkenin halkına kısmet olmamış. Aç kalmışlar.

Onlar erememiş muradına, biz çıkalım Taksim'e şampiyonluk kutlamaya...