YAZARLAR

İMBAT

Güçlü ÇEZİK

Kıtlık beni haklı çıkardı

[17-04-2008]

Üzülüyorum. Çünkü yıllardır çiftçilerimizi uyardığım kıtlık günleri geldi çattı. Televizyonlar, yorumcular, köşe yazarları daha yeni uyandılar. Oysa yıllar öncesinden beridir bu konuyu köşe yazılarıma taşırım. Çiftçimizi, köylümüzü kaç kez uyarmaya çalışırım. Tarımın, çiftçiliğin değersizleştirilmesinin bir tuzak olduğunu, topraklarımızı satmamız için bir tezgah olduğunu anlatmaya çalışırım. Defalarca seslendim bu köşeden. Şuna benzer sözler dedim hep; “Türk çiftçisi ve köylüsü tarımı yabancılara teslim etmemeli, topraklarını satmamak için direnmelidir. Dayanabildiği kadar dayanmalı, gerektiğinde yollara dökülüp eylem yapmalıdır. Çünkü çok değil birkaç yıl sonra, tarım ürünleri petrol kadar değerli olacak. Bir somun ekmek sanayi ürünlerinden daha değerli hale gelecek. İşte o zaman tarım yapan ülkelerin yüzü gülecek. Tarımdan geçinenlerin ürünü çok para getirecek. Çiftçimiz, köylümüz herşeye rağmen dişini sıkıp toprağını elinde tutmalı, çocuklarına tarlalarını miras bırakmalıdır.”

Ne yazık ki bugün o gündür. Dünya için çok acı bir manzara. Ama ülkemin fakir köyleri için bir umut.

Ne acıdır ki, ülkemin siyasetçileri daha uyanmadı. Tarım bakanı herşey yolundaymış gibi konuşuyor. Geçen yıl pirincin 80 kuruş olduğu günlerde Toprak Mahsulleri Ofisi'nin neden elindeki pirinç stoklarını satıp bitirdiğini, bugün pirinç fiyatları 2-3 katına çıkarken piyasaya neden pirinç veremediklerini açıklayamıyor.

Zaten Tarım Bakanlığı'nın sahipsiz olduğunu en iyi anlatan, bakanlığın önündeki harabe üst geçittir. Aylardır korkuluksuz, betonları paramparça, kamyon çarpmış bir durumda kaderine terkedilmiş duruyor. Bakanlık personeli için üst geçitten geçmek, jet hızıyla akan şehirlerarası asfalttan geçmek kadar tehlikeli. Ama hergün bakanlığa gidip gelirken o geçidi kullanmak zorundalar ve bir Allah'ın kulu da “Şu geçidi tamir ettirelim” dememiş.

Tarım Bakanlığı'nın durumu buyken, bu bakanlık mı çiftçisine sahip çıkacak? Hergün duyuyorum ki köylüye dağıtılan kredi kartlarının borçları dağlar kadar olmuş. Çiftçi boğazına kadar borca batmış.

Türk çiftçisi borçlu, yabancı banka alacaklı. Sonuç ne? Borcunu ödeyemezsen yabancı sermaye topraklarını elinden alır.

Latin Amerika ülkelerinde başlayan “Topraksızlar Hareketi”ni hatırlıyorum sonra. Aynı bu şekilde topraksız kalan köylülerin başlattığı bir yürüyüş. Diyar diyar dolaşarak, kendilerinin olmayan tarlaları imece usulüyle işliyorlar. Hasattan sonra ürünü paylaşıyorlar ve ayakta kalıyorlar. Bu şekilde sömürgeci zihniyete tepkilerini de dile getirmiş oluyorlar.

İngiltere Haziran'da yapılacak G8 zirvesinde kıtlık tehlikesinin gündeme alınmasını istiyor, Birleşmiş Milletler uyarıyor: “Haziran çok geç olabilir, hemen önlem alınmalı”. Durum bu kadar tehlikeli ve acil olduğu halde bizimkilerin ne dediğini duyunca içim eziliyor: “Birkaç gün pirinç yemeyiz”.

“Tebrikler!” diyorum içimden. “Türkiye Cumhuriyeti'nin Tarım Bakanı'na da işte böyle ciddiyetsiz ve sorumsuzca bir açıklama yakışırdı!”. Radyasyonlu çayın kulakları çınlasın.

Sonra sahillerimizin açıklarında bekleyen ithal pirinç dolu gemileri öğreniyorum. Düşünüyorum, “Kimler oğluna gemi almıştı? Kimlerin gemileridir bekleyenler?” Anlıyorum ki, birilerinin gemileri yükünü alırken, yoksul halkımızın da Karadeniz'de gemileri batacak yine...