YAZARLAR

BİZE GELENLER

Faruk HAKSAL

2009–1965= 44 Yıl [ÖNCE VE] SONRA...

[03-01-2009]

Bugün 1 Ocak.

Yani, yeni bir yılın ilk ışıkları bu sabahın erken saatlerinden itibaren sokakları, bahçeleri aydınlatacak ve denizin üzerinden, göz bebeklerimizin penceresinden içerilere, derinliklere doğru süzülecek... Süzülecek.

Yıl 2009... Hoş geldi, sefalar getirdi.

Size 2009’un bu ilk sabahında, tam KIRK-DÖRT yıl önce... 1965 yılının ilk ışıkları için yazmış olduğum bir yazıyı aktaracağım.

Evet, tam 44 yıl önce kaleme alınmış olan yazının başlığı şöyle:

“1965... Yılbaşı.”

Ve sonra şöyle devam ediyor satırlar:

“Eğlenceler, hediyeler, satın alınan mutluluklar... Her şey, her şey bu “töresel” gece için.

İliklerimize kadar coşku içinde olacağız bu gece, çılgınlar gibi eğleneceğiz ve kendimizi mutlu olmaya mecbur hissedeceğiz ilerleyen saatler içinde.

Sonra yeni yılın ilk sabahı. Yeni yılın ilk günü, ilk saatleri...

1 Ocak sabahı kişiliğimizi ve yaşantımızı gözden geçirip, yeniden düzene koymaya mecbur olduğumuz bir sabah.

Yılbaşı, gerçekte, “yeni”nin bayramıdır.

Yeni olanın, salt “yeni” olduğu için kutlanmasıdır.

“Yılbaşı”nın töresel bir biçime büründürülmüş olması, insanlara, sürenin hiç durmadan akıp gittiğini, yılların yenilendiğini, doğasal akışın bizim dışımızda ve bizi de peşinde sürükleyerek nasıl geçmekte olduğunu hatırlatmak içindir.

Bilinçli bir insan için yılbaşı gecesi, sabit şeylerin sarsıldığı, insan düşüncesinin ilk nedeni olan “şüphe etme refleksinin” biraz daha belirginleştiği bir gecedir. Her şey akmaktadır, değişmektedir ve yenilenmektedir.

Peki ya insan?.. İnsan, ne durumdadır bu gelişimin ortasında?..

İnsan, gelişmediği takdirde, çürümeye, yok olmaya mahkûmdur…

İnsan, yaşayabilmek için, varolabilmek için değişmek [gelişmek] zorundadır; kendisini yenilemek zorundadır. Yaşamını, doğanın akışına uydurmak, zenginleştirmek zorundadır.

Ey oluşumların yasası: Değişim! Senin bayramındır bu gece...

Bu özlemlerin, bu sancıların, bu düşünsel çığlıkların gecesidir bu gece...”

İşte, tam KIRKDÖRT yıl önce, yeni-yetme bir delikanlının yılbaşı üzerine karaladığı satırlar.

Kırk-dört yıl sonra bu gün, bu aynı kişi, bu aynı günde, oturmuş (kara-kara) düşünmeye çalışıyor...

“Yeni” olanın, değişimin ve gelişme denen olgunun, nasıl olup da, gericiliğin uluslar arası simgesi olan “Yeni Dünya Düzeni” stratejisinin bir örtüsü haline getirildiğini... düşünüyor...

İnsanın ve topluma özgü gelişme dinamiklerinin ve diyalektik düşüncenin, nasıl olup da tersi yönde bir karalama kampanyasının silahı haline getirilmeye çalışıldığını... düşünüyor.

Ama, kırk-dört yıl sonra da olsa, bu aynı kişi, bu aynı günde, o yeni-yetme delikanlının yaşama heyecanını, o toy delikanlının kendi kendisini geliştirme azmini ve o umut dolu çocuğun ülkesinin aydınlık geleceğine olan inancını, biraz burukça da olsa, aynıyla duyuyor; fazlasıyla hissediyor ve dolu dolu yaşıyor...

“To be; or not to be” demiş adamcıoğlu; İşte bütün mesele bu!..

Yeni yılınızın, (kişisel ve toplumsal boyutta) acımasız hesaplaşmalara vesile olmasını niyaz eder; acil şifalar, dilerim.

Kutlu ve mutlu olunuz.

Yaşamın tüm “sayın seyircileri”…
[Bu sayfa 155 kez görüntülendi.]