YAZARLAR

BİZE GELENLER

Faruk HAKSAL

SOSYAL DEMOKRASİ ve SOSYALİZM

[13-10-2008]

Sosyal demokrat bir insanla sosyalist bir insanın düşünce yapısı arasında [belki de] bir “doktora tezi”ne sığmayacak yoğunlukta nitelik farkları var. Çünkü sosyalizm, sadece bir siyaset söylemi ya da biçimi değil…

Sosyalizm, bir “birey olarak” insanın gelişmesinin önündeki engelleri kaldırmak için yola çıkan bir Dünya Görüşü…

Sosyalist siyaset, bu dünya görüşünün hayata geçirilmesi için izlenmesi gereken yolun stratejik ve taktik öğelerinden oluşan bir politika bütününden ibaret... “Somut Durumun Somut Tahlili” yönteminin ortaya çıkarttığı çözüm önerilerinin bir bütün olarak çerçevelenmesi, yerel koşulların sosyalist programını belirleyen etkenlerdir. Ama siyaset, sosyalist düşüncenin hedefi değil, sadece bir aracıdır… Siyasi mücadele, bireyin kendi varoluşunu yaratması için gerekli koşulların oluşturulması ve bu gelişmeye engel olan etkenlerin ortadan kaldırılması için dökülmesi gerekli olan bir terdir, bir emektir ve özverili bir savaşımdır…

Sosyalizmin söyleminde “Önce İnsan” kavramı yoktur.

Çünkü sosyalizmin dünya görüşünde, insanın öncesine ve sonrasına konabilecek bir diğer “sosyal değer” mevcut değildir.

Sosyalizmde insan, dünya görüşünün ortasına, orijinine ve merkezine oturmakta ve siyasetin de, düşüncenin de, sanatın da edebiyatın da temelini oluşturmaktadır.

Sosyal demokrasinin bir şairi yoktur… Sosyal demokrat bir roman akımı yoktur… Ve gerçekte, olması da mümkün değildir… Çünkü, sosyal demokrasi, niteliği itibariyle bir siyaset türüdür. Siyasette başlayıp, siyasette sona eren bir koordinat tablosu içine yerleşmiştir. Sosyal demokrasi bir “gönül” işi değildir. Var olan bir dünya görüşünün kültür düzlemine yansıması değildir. Bir siyasettir; sadece ve salt bir siyaset…

Üstelik, sosyal demokrat siyaseti belirleyen temel esaslar, ilgili toplum içindeki sosyalist dünya görüşü ile emperyalizmin uzantısı konumundaki yeni dünya düzeninin “elamanları” arasındaki kıyasıya mücadeleden arta kalan ya da sızan tortulardan ibarettir… Sözünü ettiğimiz bu mücadelenin ibresi sosyalizmin gücü yönüne çevrildiği ölçüde sosyal demokrat siyaset toplum içinde itibar kazanmaya başlar… Bu çizgi, tersine bir yön tutturduğunda ise ülke, işbirlikçi koalisyonları tarafından yönetilmeye başlar ve sosyal demokrasi ortalarda görünmez olur.

Sosyal demokrasinin, kendi başına, bağımsız bir ölçekte, toplumun dinamiklerini temsilen “sosyal nitelikli” bir mücadele yürüttüğü görülmemiştir. Bu özellik, sınıfsal açıdan kendi ideolojisi doğrultusundaki politikalar açısından dahi böyledir…

Örneğin, demokrasi, bağımsızlık, cumhuriyet ve laiklik gibi değerlerin savunulmasındaki mücadelede sosyal demokrasinin kitleleri sürükleyici ve toparlayıcı bir politikası oluşmamaktadır; olaşamamaktadır…

Bugün Türkiye’de olan yine budur.

“Tam bağımsız ve gerçekten demokratik Türkiye” politikası ülkenin ana muhalefet partisi içinde değil; onun dışında ve hatta bazı ortamlarda, ona rağmen kitlelere oluşabilmektedir. Söylemeye çalıştığımız şey, bu oluşumun bir tesadüften ibaret olmadığıdır…

Bu oluşumun temelinde sözünü ettiğimiz niteliksel farklılıklar yatmaktadır.
[Bu sayfa 946 kez görüntülendi.]