YAZARLAR

ÖZGÜN

Yekta GÜNGÖR ÖZDEN

Neden böyleyiz!

[03-12-2007]

Tarihi şanla dolu bir ulusun kimi evreleri, aşamaları geçtikten sonra karşılaştığı ekonomik ve siyasal güçlükler karşısında duraksamaya düşmesi şaşırtıcı olmaktan ötede düşündürücüdür. Hiçbir şeyi kalmamışken topraklarını düşmanlardan kurtarıp sömürgeci ve yayılmacı güçlere verdiği ders ölçüsünde tutsak uluslara da örnek olan Türkiye halkı, yangın kalıntıları, kül yığınları içinden yepyeni bir cumhuriyet çıkararak ulus yapısının somut ve hukuksal kanıtını dünyaya saydırmıştır. Ulusal Kurtuluş Savaşı’nı tüm güçlükleri ve yoksunlukları yenerek kazanmış, iç ve dış düşmanların umutlarını yıkmış, her konuda tam bağımsızlık ilkesiyle özgürlüğün ve ulusal egemenliğin kutsal aydınlığını tattırmıştır. Atatürk ilkeleriyle yaşama geçen Türk Devrimi, Laik Türkiye Cumhuriyeti’ni sonsuza değin bağımsız yaşatacak gücün bilgili, bilinçli, ahlaklı, sağlam yapılı yurttaşlar oldu gerçeğini herkese benimsetmiştir. Birbirini izleyen devrimci atılımlarla çağdaşlığın tüm olanakları edinilmiş, Anayasa, yasalar, kavram ve kurumlar, anlayışta yenilikler, kişilikli bireyi, bu yolla da cumhuriyeti kuran ulusu gerçekleştirmiştir. Ümmet yapısı atılmış, tebaa bağı koparılmış, eğitim düzenindeki gelişmelerle ufkumuz açılmıştır. Halkevleri, Türk Tarih ve Türk Dil Kurumları, daha sonra Köy Enstitüleri yoluyla Türkiye Cumhuriyeti, kuruluş yıllarında, dünyanın önde gelen devletlerinden birisi düzeyine yükselmiştir. 1930’lardaki dünya ekonomik buhranını, İkinci Dünya Savaşı’nı beğeni toplayarak atlatan ülkemizin çok partili düzen ve demokrasiye geçiş sürecinden sonra gerilere çekilmesinin başlıca nedeni eğitimdeki yozlaşma, inanç sömürüsü, ahlak bozukluğu ve ilkesizliktir. Günümüz sorunların kaynağında tembellik, aymazlık, çıkarcılık, gösteriş düşkünlüğü yapaylık, yavanlık ve kimi yetersizlikler yatmaktadır. Ekonomik, siyasal, hukuksal, toplumsal vs. tüm sorunların çözümü, uscu bir yaklaşımla demokratik geleneklere bağlılıktan geçmektedir. Barış içinde gönenci ve erinci yaşamak, insana ve insanlığa değer vermekle başlar. Bu konularda aydınların öncülüğü doğaldır. Toplumun kişisel yolgöstericisi olacak aydınların gereksiz tartışmalar, sakıncalı karşıtlıklar, anlamsız ayrılıklarla verdiği zararı gidermek olanaksızdır. Birbirini dinlemeyen, anlamayan, anlamaya yanaşmayan, ilişkileri uygarlık gereklerine değil, ilkellik sayrılıklarına göre sürdüren, tartışmayı kavgaya dönüştüren, yalanı, karalayıp kötülemeyi, her araç, yol ve yöntemle yıkıp yoketmeyi beceri sayan bağnaz tutumlar aydınların karanlığıdır. Yayınlarımızı okutamıyor, yaşatamıyoruz. Ödentiler yatırılmıyor.

Başta öğretmenler, subaylar ve yöneticiler laik Türkiye Cumhuriyetinin ışığını yurdun her köşesine taşıyan aydınlardır. Şimdilerde siyasal yapılanmada ayrı yerlerde bulunmaları olağan karşıtlık gereği sayılacak biçimde bir bozukluğu yansıtmaktadırlar. Kişisel güdüler, toplumsal ve ulusal özlemlerin üstüne çıkarılmakta, çekemezlik, engelleme, halk diliyle “karpuz kabuğu koyma” terbiyesizliği, kişilik ve onura saygısızlık beceri olarak savunulmaktadır. Kimi sözcük ve kavramlarda ayrı görüş, ayrı düşünce düşmanlık nedeni yapılmakta, anlaşma ve uzlaşmadan çekinilmektedir. 1800’lü yıllardan bu yana gericilikten çektiklerimiz, Patrona İsyanı, III. Selim, Alemdar Mustafa Paşa, Tanzimat Fermanı, Islahat Fermanı, 1. Meşrutiyet, 2. Meşrutiyet, 31 Mart Olayı, Ulusal Kurtuluş Savaşı sürecindeki isyanlar ve ihanetler, Şeyh Sait İsyanı, Kubilay Olayı, Dersim Olayı, Said-i Kürdi olayı, Çorum, Kahramanmaraş, Sivas olayları, yobaz İBDA-C Hizbüttahrir çeteleri ve öbür terör örgütleri, demokrasi ve insan hakları bahanesiyle verilen ödünler, inanç sömürü yapılarak sürdürülen dayatmalar toplumumuzu yeterince uyaramamıştır. Gericilerin dayanışma ve çalışma yetilerinin düzeyi, akçalı güçleri, direnme ve amaca ulaşma çabaları aydınların tembelliği ve birbirleriyle kavgaları nedeniyle daha etkili olmaktadır. Aydınların kendilerinden beklenenleri yerine getirecek biçimde çalışmaları, biraraya gelmeleri, dayanışmaları için ülkenin yakılıp yıkılması, iç ve dış düşmanların hepimizi tutsak etmesi, bağımsızlığın tümüyle gitmesi ya da birkaç kişinin daha ölmesi mi gerekmektedir? ABD pazarlamacısı, AB oyuncusu kimi yeni mandacılarla bölücü ve yıkıcıların gerici ve tutucuların, çağdaş milliyetçiliğin Atatürk milliyetçiliği olduğunu bilmeyen yada bilmek istemeyen ırkçıların, devlet birimlerini ele geçirmek için her yola başvuran tarikatçı-şeriatçı sözde milliyetçi bağnazların kötülüklerini izlemekle yetinen sözde aydınlar, Ulusal Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyetle kazanılan değerlerin bilincine varamamışlardır. Karşılaştığımız bozuklukların ve yitirdiğimiz varlıkların nelere mal olduğunu unutamayız. Terör nedeniyle katlandığımız sıkıntıları gözardı edemeyiz. Terörü bastırmak için yapılan giderler ülkemizin yoksunluk içindeki bölgelerini kalkındırır, bayındır kılar, ekonomik yönden tüm gereksinimlerimizi karşılardı. Ün, şan, ünvan, mevki, makam, imkan peşinde koşmakla, konum gösterisiyle bir şey sağlanamaz. İnsanlık değerlerini, kişilik öğelerini topluma yarar ölçüsüyle ortaya koyamayanların etiketle övünmeleri boşunadır. Yaratıcı güçten yoksun, hiçbir ürün vermeden yaşamak boşlukta sallanmakla birdir. Yabancıların kimi önerilerle oyalayıp avutma, buna karşılık alacakları ödünlerle yıpratma ve yıkma oyunları başta aydınların, her yurtseverin karşı çıkacağı sapmalardır. İçine düşürüldüğümüz krizlerin alt yapısını ABD ve AB’nin oluşturduğu, ülkemizi uluslararası para kurumlarının egemenliğine bağlamak istedikleri, bir tür sömürge durumu yaratma çabaları uyanık olmayı gerektirmektedir. Kendisini düşünen sözde aydınlarla yabancıların dile getirdiği 2. Kurtuluş Savaşı’nı kazanmak güçtür. Siyaset ambargolu, varlıklar da ipotekli olamaz.

Uluslararası ilişkilerde bağımlılıkla ülkede iktidarda kalmak düşünü görenlerin uyanması beklenemez. Ulusal egemenliği siyasal oyunlarla anlamsız kılan, siyasal partileri Türkiye’nin partileri olmaktan uzaklaştıran anlayış, Cumhuriyet kurumuyla bağdaşamaz. Hepimizin onurunu simgeleyen Cumhuriyeti tüm nitelikleriyle savunanları “Laikçi, Laikperest” diyerek suçlayıp alaya alanların ülkeyi satmaya çalışanlardan, soyduranlardan, yıkım ustalarından ayrılığı yoktur. İktidar ve muhalefet boşluğundan yararlanarak işbirlikçiliğine hız verenlerin karşısında gerçek yurtseverlerin, gerçek aydınların, gerçek demokratların, gerçek Atatürkçülerin, cumhuriyetçi demokrasiyi savunan içtenlikli cumhuriyetçilerin, temiz inançlıların örnek duruşlarla yeralmaları özlenmektedir. Siyasal partilerin neleri amaçladıkları, neleri söyleyip yaptıkları, nelerin peşinden koştukları, kimlerin elinde ve ne durumda oldukları gözetilirse Atatürkçe duruş daha önem kazanmaktadır. Kuşkusuz, tartışmasız, gölgesiz, kesintisiz tam bağımsızlık, özgürlük, ulusal egemenlik, onurlu yaşamın vazgeçilmez ve yadsınamaz koşuludur. Bunlara yaraşır olmak, bunlar için çalışmak ve bunları korumakla olanaklıdır. İçerden yıkma, dışardan çevirip kuşatma, Sevr’i dayatıp kapitülasyonları kurma, Lozan’ı geçersiz kılma izlenceleri suya düşürülmedikçe üzerimize gelecekler, doymayacaklardır. İnsan ve yurttaş olmanın büyük sorumluluğu hepimizi göreve çağırmaktadır. Niçin bu durumlara düştüğümüzü, neden böyle olduğumu kendimizi sorgulayarak, özeleştiriye bağlı tutarak, özveriyi yücelme sayarak saptamalı ve gerekenleri ivedi biçimde yapmalıyız. Zaman geçmektedir. Sağgörü, sağduyu, usyolu bunu öngörmektedir. Barışı olmayan savaş, aydınlanma savaşıdır. Görev, kendini bilen herkesindir.