Şiir Köşesi

AĞIT

[13-03-2010]

"Depremde ölenlerin ardından”Nar tanesi, nur tanesi, Annesinin bir tanesi. Sapır sapır dökülüvermiş meyveler. Toprağa karışmış hepsi Olgunu, ekşisi, tatlısı, tazesi.Nar tanesi, nur tanesi,Süt kokan bebeklerin ağzındaYorgun uykusunda anaların memesi.Soluvermiş bir anda tüm bahçelerin gülü. Karanlıkta sımsıcak sarılmışlar birbirine, Yüz ölü, bin ölü, on bin ölü.Yeni doğmuş kimi,Kimi yedisinde, kim otuzunda, kırkında,Yetmişinde olan da var.Kiminin tutulmuş dili,Kiminin kopmuş küçücük eliAcıman yok mu senin kudurmuş canavar...Bre sarhoş dünya, bre deli toprak...Dökülüyor kasırgada yaprak yaprak,Devrilmiş ulu çınar.Gövde kırık, dal kırık,Yürek kırık, umut kırık, bacak kırık, kol kırık.Kadifeden kesesiNe kahveden gelir, ne sokaktanNe okuldan gelir artık onların sesi.Ölenler de yaslı, kalanlar da yasta bencileyin.Bir değil, yüz değil, bin değil, Ölüler şimdi on beş bin.Ölüler üst üste, ölüler karmakarışık, Hepsi dost artık, Hepsi ölümde barışık.Ezildi saatim, gün doğmaz artık, durdu zaman. Yer altında ne bu korkunç uğultu? K im bunlar böyle karanlıkta koşuşan? De bana, kimler dost, kimler düşman?Sevişme yorgunu gençler, Bebelerin uykusu ise derin... Alev alev yanmada Kabarmış yüreği koca denizin.N'oldu sana böyle bebek, n'oldu? Kapanıvermiş gözlerin, Bilirim, benzin neden soldu?Ölüm melekleri bölük bölük geldiler, Çok çalıştılar bu gece, Ciğerimi delik delik deldiler.İzmit'i, Yalova'yı sel aldı gitti. Bir kez okşayıp öpemedim, Sevdiğimi el aldı gitti.Ateş almış yanıyor Gölcük'ün koca gölü, Çocukların korkudan tutulmuş dili, Kiminin başı ezik, Kiminin bacağı yok, kiminin eli, Yan yana, üst üste, on bin ölü.Marmara'ya ay doğmuş sinî sini. Meğer ben, niçin, neden, bilmedenBoşuna sevmişim birisini.Adapazarı'nda yine pazar kurulmuş,Bu kez, üç bin kişinin boynu birden vurulmuş.Bir güzel düşteyim uyandırma beni. Asılıp durma kolumdan, Kurtaracağını diye kandırma beni...Kışlanın üstü toz duman... Yitirdim tezkeremi... Söyleyin, beklemesin babam.Kışlanın üstünde kapkara bir bulut. Anacığım boşuna gözleme yolumu, Anacığım beni unut.Mehmet korkar mı hiç ölümden... Uykuda bile süngü takmış, elde tüfek... Ölümün üstüne üstüne yürümüş, Beş yüz taze yürek.Aman bre aman...Biliyorum gayri hesap tamam...Al gülüm, ver gülüm.Dokunma çocuklara, kıyma gençlereGel, gel de beni al kör olası ölüm.- Mustafa Kemal YILMAZ'ın Umurlu Çiçekleri Kitabından -(Mücadele)
Bu sayfa 38 kez görüntülendi.